Mantelzorger met liefde

- Uit magazine Wegwijs nr. 2 - 2025 -

 

Mijn naam is Marieke Kelderman, ik ben 42 jaar en mantelzorger voor mijn moeder Mariet Boer, die inmiddels 8 jaar in Wicherumloo woont.

Voor de verbindingsweek ben ik gevraagd om iets te delen over mijn ervaringen. In deze Wegwijs neem ik jullie mee in een  persoonlijke terugblik op een gemiddelde avond als mantelzorger.

Het is soms pittig, vaak intens, maar altijd gevuld met liefde. Met mijn verhaal hoop ik anderen te raken, herkenning te bieden en het gesprek over mantelzorg open te breken. Want verbinden begint bij het delen van wat er écht toe doet. 

NU ZIJN WIJ AAN DE BEURT
Bijna elke woensdagavond zijn we bij mijn moeder en oma. Zij heeft dementie. Gesprekken voeren lukt niet meer, maar als ik haar hand vasthoud, zachtjes over haar wang streel of even een lekker knuffel geef, verschijnt er ineens een glimlach. Een lieve, zachte glimlach. Soms komt er een onverwacht woord voorbij. Zo klein, maar zo groots. Dan weet ik: ze is er nog.
Op die avonden help ik de verpleging om mama naar bed te brengen. Pyjama aan, tanden poetsen, een washandje over haar gezicht om haar vervolgens lekker in te stoppen. Kleine handelingen, maar met zoveel betekenis. En elke keer opnieuw voel ik dankbaarheid. Dat ik dit mag doen voor mijn moeder. En dat ik dit samen mag doen met zulke lieve, geduldige mensen uit de zorg. Ik heb daar diep
respect voor. En ik ben blij dat ik af en toe een klein beetje mag helpen. Dat ik even naast hen mag staan.
Niet alleen voor mijn moeder, maar ook voor hen. Terwijl ik dit opschrijf, schiet ik vol. Niet alleen van verdriet, maar vooral omdat het binnenkomt: hoe mooi het eigenlijk is dat we dit nog mogen doen. Een knuffel geven. Een kus op haar voorhoofd. Een kleine reactie krijgen… een blik, een glimlach, een zacht “ja”. Het zijn momenten die we koesteren. Nu het nog kan. Die momenten zijn alles!

Mijn moeder heeft vroeger veel voor mij gedaan. Ze waste me, troostte me, las me voor, stopte me in. Met zorg, met liefde, zonder dat ik het ooit hoefde te vragen. 

EN NU… NU ZIJN WIJ AAN DE BEURT.
We kunnen ze niet beter maken. We kunnen het niet stoppen. Maar we kunnen er wél zijn. Meehelpen. Meedoen. Zorgen… op onze eigen manier. Even meehelpen. Even hun hand vasthouden. Een kus geven. Een pyjama aandoen. Een blik, een glimlach,
een stil moment samen… het lijkt klein, maar het is zó waardevol.

Ik hoop dat mijn verhaal mensen aan het denken zet. Misschien kun jij ook helpen. Eén avondje in de week. Eén uurtje. Niet omdat het moet. Maar omdat het mooi is. Omdat het klopt. 
We raken ze beetje bij beetje kwijt. Maar we hebben nog de kans om iets terug te geven. Laten we die kans pakken. Samen! Voor onze ouders of partners, en voor de mensen die elke dag met liefde voor hen zorgen.